Najulubieńsza.

Uwielbiam ten moment w ciągu dnia, kiedy Hania wstaje po długiej drzemce, rzadko kiedy śpi dłużej nż 40 minut ale jak już się zdarzy to łapię się na tym że w pewnym momencie (a następuje on po tym jak skończę napawać się błogą ciszą) zaczynam myśleć, że jakoś mi pusto... I wtedy (jeszcze nie wiem jak to działa) Hania zazwyczaj się budzi. Telepatia jakaś czy coś?

Ale wracając do sedna, wchodzę do pokoju i widzę zaspane duże, podpuchnięte oczka, zaróżowione ciepłe policzki i wielki uśmiech od ucha do ucha. Stoi (tak, tak stoi!) w łóżeczku i patrzy na mnie tym swoim kochanym wzrokiem : "Mamusiu ja już wstałam"! Biorę ją wtedy w ramiona przytulamy się chwilkę i pyk! czar pryska, Hania wyrywa się z ramion mamy do innej ciekawszej, bardziej absorbującej czynności :)




Tymczasem, zmykamy do zabawy ;)